Mistrzowie cechowi
Rzemieślnicy byli zorganizowani w cechy. Każdy z nich skupiał mistrzów rzemieślników tylko z jednej dziedziny. Na czele organizacji stał starszy cechu, wybierany podczas zebrania mistrzów rzemiosła. Liczba cechów była wyznacznikiem wielkości miasta. Zbierali oni od swoich członków opłaty, a w zamian stali na straży interesów, przez dochodzenie praw zawodowych czy likwidowanie nielegalnej konkurencji. Konkurentami byli tak zwani partacze, czyli rzemieślnicy nieskupieni w cechach, przez co nie mieli prawa do wykonywania danego zawodu. Cechy dbały o markę swoich wyrobów. Naturalnym procesem była chęć wyeliminowania konkurencji i uzyskania monopolu. Najniższą warstwę stanowił plebs miejski, składający się często ze zbiegów ze wsi. W jego skład wchodziła służba, robotnicy, woźnicy, tragarze a także partacze. Plebs nie odgrywał istotnej roli w polityce państwa. Wielu jego członków nie mogło nawet ujawnić swojego istnienia, gdyż często przebywali w mieście nielegalnie.
Miasta i handel w XV wieku .